Open Your Mind , Open Your Eyes .

ก่อนหน้านี้  ... ทุกครั้งเวลาที่ฉันมองไปข้างหน้า  ... เพื่อมองหาจุดหมายปลายทาง

ฉันมักพบว่า ... จุดหมายมันอยู่ไม่ไกล ..ลิบ ๆ นั่นไง  ใช่ว่าจะมองไม่เห็น 

แต่แล้ววันนี้เมื่อฉันเดินถึงจุดหมาย   ...  ฉันกลับมีความรูสึกว่า 

... ไม่เห็นจะดีใจอะไรกับมันเล้ยเมื่อไปถึง ...

มันไม่ใช่ความรู้สึกผิดหวัง  แต่มันเป็น  .. < แค่ > ...ความรู้สึกที่ว่า    "  ไปถึงซะที  "

ยิ่งใครหลายคนเข้ามาแสดงความยินดีกับความสำเร็จมากเท่าไหร่  ...

สำหรับฉันแล้ว .... รู้สึกว่า ... ความรู้สึกมันแย่มากขึ้นทุกที ...

ความรู้สึกข้างในบอกกับตัวเองว่า  

- -   ฉันทำได้    แต่มันไม่ใช่สิ่งที่ฉันอยากจะทำเลยสักนิดเดียว  - -

ต้องทำอะไรในสิ่งที่ตนเองไม่ชอบ แต่ต้องทำเพราะเดินมาไกลเกินกว่าจะหันหลังกลับได้ --

- -   เส้นทางที่เลือกมันผิดเส้นทาง  - -

.

ฉันคิดว่าในสังคมเรามีคนแบบฉันอยู่พอสมควรเลยล่ะ  

คนที่ต้องฝืนใจทำอะไรที่ไม่ใช่ตนเอง  ไม่ใช่ความต้องการของตนเอง แต่ต้องทำ และต้องทำให้ดีที่สุด 

เพียงเพราะ ... เพื่อชื่อเสียง .. หน้าตา .. และที่สำคัญ  ศักดิ์ศรีมันค้ำคอ

ประมาณว่า " ขึ้นขี่หลังเสือแล้วลงไม่ได้ " ดี ๆ นี่เอง

มันเหนื่อยมากกว่าใครเลยนะ 

ในเวลานี้ฉันกำลังจะโดนบีบให้กลับไปเดินในเส้นทางนั่นในระดับที่สูงขึ้นไปอีกชั้น

ด้วยข้อเสนอที่ใคร ๆ ก็คิดว่าฉันช่างโชคดี

อืม .. มันเป็นข้อเสนอที่ดีมาก ๆ เลยล่ะ  ใช่ว่าใครทุกคนจะได้รับมัน   แต่ ณ เวลานี้มันได้ถูกวางไว้ตรงหน้าฉัน

ฉันยินดีนะคะกับโอกาสที่ได้มานั้นมากเลยล่ะ ...แต่ว่า ... ในระดับที่สูง ....ฉันอยากลองเปลี่ยนเส้นทางที่จะเดิน

... ฉันพบมันแล้วว่า ... เส้นทางที่เหมาะกับฉันนั้นคือเส้นทางแบบไหนที่ฉันพึงพอใจ ...

แต่เส้นทางที่ฉันจะเลือกเปลี่ยนสายนั่น ....ไม่มีข้อเสนอดี ๆ เหมือนเส้นทางที่ฉันหลงเดินเข้าไปก่อนหน้า ..นะสิ

.

.

. 

.

.

เส้นทางแรก    -  บีบคั่นใจแต่สบายกาย ( สุด ๆ )-

เวลานี้ฉันกำลังยืนอยู่ตรงจุดหมายปลายทางที่ฉันเพิ่งมาถึง 

และฉันพบว่ามีประตูบานหนึ่งอยู่ข้างหน้าและมีคนยืนคอยเปิดประตูให้ก้าวเข้าไป

ไม่มีต้องมีใครบอก สิ่งที่รออยู่ด้านในมันคือสิ่งที่ฉันเพิ่งผ่านมานั่นเอง

ต่างกันเพียงแต่มันเป็นบ้านหลังใหม่แต่สิ่งที่อยู่ข้างในก็คล้ายเดิม  มันสะดวกสบายกาย แต่ไม่เกี่ยวกับใจที่ไม่สุขซะเลย

 ..

.

เส้นทางที่สอง   - ขรุขระ  เดินค่อนข้างลำบาก แต่ไม่บีบคั่นใจ -

ถ้าฉันเดินหันหลังกลับแล้วเดินไปในอีกเส้นทางหนึ่งซึ่งข้างหน้าคือภูเขาที่ตั้งตะหง่าน

เส้นทางที่จะผ่านภูเขานี้ไปไม่มีประตูวิเศษเปิดให้เดินผ่าน  ฉันต้องปีนขึ้นไป และต้องปีนด้วยตนเอง

 ชนิดที่เรียกว่า สองมือ  สองขา  กับหนึ่งมันสมอง  เท่านั่น

 ฉันรู้ว่า  ... ฉันคงเหนื่องที่กายมากเลยล่ะ  ... แต่คงไม่เหนื่อยที่ใจเท่าเส้นทางแรก

ทุกคนบอกว่า ... คนที่เลือกเดินทางนี้  มีแต่คนโง่เท่านั้นที่เลือก  ...

..

"  เวลานี้คิดอะไรไม่ออก คงเพราะว่าฉันอาจจะกำลังโง่จริง ๆ "