Open Your Mind , Open Your Eyes .

★  30 / 10 / 07                                                                                                  

 : :  

เช้าวันนี้ฉันลืมตาขึ้นมา ... ปวดหัวมากมาย

คงเพราะอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อยมั่ง.. ทำให้ร่างกายของฉันปรับไม่ทัน..

ฉันนอนฟังเสียงกระดิ่งที่กำลังแกว่งไกวตามแรงลมที่พัดพาอยู่นอกหน้าต่าง..

เพราะจัง ......... ค่อยคลายปวดหัวหน่อย

การทำงานของวันนี้ไม่มีอะไรมาก ... ก็ดำเนินไปเรื่อย ๆ  ตามเส้นทางของมัน

เวลาบ่ายแดดเริ่มอ่อนแสง บรรยากาศสบาย ๆ  ในชั่วโมงพักจากงานของฉัน 

ฉันนั่งดื่มกาแฟไปเรื่อย ๆ    โน้ตบุ๊คเปิดรออยู่ด้านหน้า    ฉันคิดจะทำ Project เรียนที่คั่งค้างให้เสร็จ

อาจารย์เค้าว่างแล้วคะ

ฉันนั่งเงียบ ๆ ตามลำพัง  ... พร้อม ๆ กับความคิดที่ลอยหลุดไปจากตัว.. ลอยไปเรื่อย ๆ ...ลอยไป... ลอยไป..

แต่แล้วต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อมีมือมาตบที่ไหล่ .... ไม่เบาเหมือนกัน   ........ พี่สาวที่แสนดีของฉัน  ' พี่นุช ' นั่นเอง

" ฝันกลางวันอีกแล้วเด็กน้อย  " 

 ฉันยิ้มและหัวเราะเบา ๆ 

" การปล่อยความคิดให้ลอยขึ้นฟ้า  มันเหมือนให้ร่างกายและหัวใจได้พักผ่อนนะคะ รู้มั้ย

บางสิ่ง  บางอย่าง  แค่ได้คิด ก็สุขใจแล้ว  "

พี่นุชหัวเราะ    " เด็กหนอเด็กน้อย  "

: :     : :   : :

เราสองคนคุยกันได้สักพัก พี่นุชก็เดินไปหยิบหนังสือเล่มหนึ่งมาอ่านให้ฉันฟัง( เท่าที่จำได้นะคะ ) ใจความว่า..

"ความฝัน....อาจจะฝันเล็ก... ฝันใหญ่ ..ฝันไกล ..นั่นเก็เป็นเรื่องดี   แสดงว่าชีวิตยังมีจุดหมายปลายทางที่จะไป 

แต่ไม่ว่าจะต้องทำมากขนาดไหน และทำอย่างไรเพื่อให้ถึงจุดหมาย    อย่าได้จับจ้องไปแต่  ' จุดหมาย '     

จนลืมมองสิ่งต่าง ๆ รอบตัวและลืมเก็บเกี่ยวความสุขข้างๆ ทางที่เรากำลังไปถึงฝัน  ซึ่งเราอาจไม่รู้เลยว่าได้ทำ

อะไรหล่นหายไปบ้างไม่ว่าจะเป็น   ' มิตรภาพ  ผู้คน  หรือแม้แต่ชีวิตและตัวตนของเราเองที่มันอาจจะหล่นระหว่าง

เดินทางไปยังปลายแห่งฝัน '  ให้มองสิ่งเล็ก ๆ รอบตัว แล้วมีความสุขเล็ก ๆ กับมันในทุก ๆ วัน  แล้วชีวิตก็จะมีความสุข 

เพราะทุกการก้าวเดินของเราคือ  "  ชีวิต" 

:

ฉันฟังอย่างนิ่ง  .....  เงียบ ...               

พี่นุชอ่านจบก็มองหน้าฉันแล้วลุกขึ้น  " พี่ไปหล่ะ "

ฉันนั่งเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก็ตัดสินใจเก็บโน้ตบุ๊ค เก็บแก้วกาแฟ ก้าวเข้าไปในห้องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ที่ติดกัน

ที่นั่นเสียงดังลั่น  ผู้คนขวักไขว่ วุ่นวายไปหมด  แต่ว่า ... ใบหน้าของทุกคนอาบด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ

ขณะที่ฉันยืนอยู่นั้นแขนข้างหนึ่งของฉันก็ถูกลากไป 

" นี่ ๆ เจ้าอ้อน มานี่เร็ว  มีอะไรเล่าให้ฟัง "  และแล้วชั่วโมงพักของฉันก็หมดไปกับการ  ' จับกลุ่มนินทาเจ้านาย '

                                                                                                                               .

.